Lesby, pedały, Marsz!


- Magda Korona, innastrona.pl -

Nie mam zamiaru przekonywać nikogo na siłę. Nie mam ochoty prostować przegiętych gejowskich kręgosłupów moralnych, które z jakiegoś powodu każą im uparcie twierdzić, że marsze i parady są tfu i be.
Raz nawet kusiło mnie żeby spróbować. Chwaliłam się zdjęciami z tegorocznej Manify, gdy ktoś zaczepnie zapytał "a po co nam w ogóle te marsze?"

Nie wiem czy innym też, ale mnie w takich chwilach zapala się czerwona lampka. Do głowy momentalnie przychodzą piękne zdania o wolności demonstracji, zrywie na rzecz równości i powiewu tolerancji w tej naszej religijnie przegiętej Polsce.

Pomyślałam jednak "No dobra, nie chodzisz, Twoja sprawa."
Ale czy aby na pewno tylko twoja?

Marsz jest aktem politycznym i nie wierzę, że w ciągu kilku najbliższych lat dostąpi zaszczytu bycia tylko kolejną z "naszych" imprez. Nie poświęcamy tego sobotniego czy niedzielnego popołudnia na wesołą przechadzkę Starówką. Jakkolwiek patetycznie to zabrzmi, idziemy, by coś pokazać. A nawet kogoś. Idąc, mówię TAK, jestem lesbijką panie Premierze, państwo politycy, Ci ludzie za mną i przede mną naprawdę istnieją, co więcej, potrafią głosować!".

Mówi się (zazwyczaj ciężko zidentyfikować, gdzie tak naprawdę jest to SIĘ), że polskie społeczeństwo już dostąpiło zaszczytu poznania mojej/Twojej, lesbijki/geja, skromnej osoby. Że era głośnego maszerowania z tęczową flagą już się skończyła, że teraz już lepiej działajmy, zamiast dreptać w kółko.

A jednak, założę się, że większość ludzi w dalszym ciągu uważa, że "my" to Biedroń, Niemiec, Kostrzewa, Raczek, albo, nie daj boże, redaktor naczelny pewnego portalu gejowskiego, którego pupa robiła karierę w paśmie porannym TVN24. Reszta- dedukują obywatele- pewnie tą całą tolerancję ma w nosie, skoro tłumniej jest w piątek w supermarkecie niż raz w roku na tych ich całych marszach i paradach.

Myślę - racja. Warszawa 4000 uczestników, Kraków 2 tysiące. Niewiele, jeśli szacujemy społeczność gejów i lesbijek na 3 miliony. Bo co, boimy się złapania pod czujne oko kamery telewizyjnej w trakcie radosnego pokrzykiwania "Ho-mo-fobia-to-się-leczy!"? Nie lubimy tłumów? Wychodzimy z założenia "E, właściwie jak inni pójdą, to ja sobie daruję" i zostaniemy przed telewizorem z powtórką "Na Wspólnej"?
Gdyby tak w ubiegłym roku pomyślały sobie pielęgniarki, to białe miasteczko byłoby co najwyżej białą, zirytowaną, blokującą przez kwadrans ruch, grupką zdesperowanych kobiet.

Nie ma nas w przestrzeni publicznej, więc wdzierajmy się w nią radośnie i konsekwentnie, i głosujmy nogami, bo kartkami wyborczymi chyba nam nie wyszło.

Nie róbmy z siebie odmieńców


- Aleksander Kuczek, innastrona.pl -

"Marsz Tolerancji" w tym kształcie jest bez sensu. Nie dość, że wbrew swojej nazwie, daje niewielkiej części społeczeństwa szansę na okazywanie nietolerancji to jeszcze nawet w rozsądnej części społeczeństwa budzi mieszane uczucia.

Bo po co paradować? Czy heterycy też organizują swoje marsze? No tak ale oni nie mają o co walczyć - powiedzieliby niektórzy. Jednakże Marsz jako sposób wymuszenia zmian w prawie jest metodą bardzo nieskuteczną. Pochodów było już wiele, a zmian brak. Zresztą pochód organizowany jest w ramach festiwalu "Kultura dla Tolerancji" - przedsięwzięcia artystycznego, do którego pomysł organizacji Marszu pasuje jak uśmiech do emo.

Można oczywiście mówić, że daje to gejom poczucie wspólnoty i że przez ten jeden dzień mogą oddychać "pełną piersią", ale z drugiej strony młodzi geje nie czują się dziś sami. Mają kilkanaście portali, gdzie mogą się z łatwością przekonać, że nie są "jedynym gejem w wiosce".

Nie przekonuje mnie też argument, że tym samym zmieniamy mentalność społeczeństwa. Ja, gej, w "Marszu Tolerancji" nie widzę próby pokazania tego, że jesteśmy normalni. Już sam Marsz w swojej istocie stanowi zaprzeczenie tezy o tym, że jesteśmy integralną częścią społeczeństwa, która wyróżnia się tylko orientacją. Zwykli ludzie nie muszą chodzić na marsze i niczego innym udowadniać.

Zresztą społeczeństwo i tak nie zobaczy zwyczajnych ludzi idących w imię słusznych postulatów. Telewizyjne kamery skupią się na tym co najbardziej kontrowersyjne - pokażą facetów w skórach i lateksie czy kolorowo ubrane damy. Zamiast oswajania ludzi z tym, że homoseksualiści są zwyczajnie wśród nich pokażemy im najbardziej drastyczne klimaty (nie do końca akceptowane nawet w "branży") i osiągniemy efekt przeciwny do zamierzonego.

Dlatego nie pójdę na "Marsz Tolerancji". Wiele wysiłku włożyłem w to, żeby mój homoseksualizm akceptowano w środowiskach w których się obracam. Dużo pracowałem nad tym, żebym moi przyjaciele z Katolickiej Wspólnoty zaakceptowali mój wybór. Udało mi się zwalczyć stereotyp, a Marsz w tym kształcie tylko je pogłębia...

Wyniki sondy: